Sposób przygotowania blachy do dalszego użycia zależy od tego, jaki kształt ma mieć gotowy detal. W praktyce już na etapie planowania warto uwzględnić nie tylko wymiary arkusza, lecz również miejsca przyszłych zagięć, otworów a także połączeń z innymi częściami. Maszyny do obróbki blachy wykonują poszczególne operacje w różny sposób, dlatego ich parametry powinny być odnoszone do konkretnego materiału i geometrii elementu.

Przy łatwych elementach proces może ograniczać się do kilku czynności, jednak przy bardziej rozbudowanych częściach niezbędne jest postanowienie kolejności kolejnych etapów. Ma to znaczenie szczególnie wówczas, gdy raz uformowanej części nie da się już swobodnie ułożyć w urządzeniu. W praktyce wiele problemów wychodzi właśnie na tym etapie. Projekt może wyglądać właściwie na rysunku, ale sposób jego utworzenia wymaga dodatkowego zaplanowania.

Istotną rolę odgrywa przygotowanie dobrego wymiaru wyjściowego. Przecinarki są wykorzystywane między innymi do dzielenia arkuszy na mniejsze fragmenty, jednakże przed rozpoczęciem cięcia powinno się ustalić, które wymiary odnoszą się do materiału przed formowaniem, a które do gotowego detalu. Po zrobieniu zagięcia część blachy zmienia swoje położenie, dlatego łatwe przeniesienie wymiarów z gotowego kształtu na płaski arkusz może prowadzić do błędu. Znaczenie moraz sposób rozmieszczenia kilku najmniejszych elementów na jednym arkuszu. Oprócz ograniczenia ilości odpadu trzeba przewidzieć kolejność cięć a także możliwość późniejszego wyjęcia przygotowanych części. Przy większych formatach kłopotem może być samo przemieszczanie materiału. Arkusz powinien być stabilnie podparty, a jego przesuwanie wymaga zachowania sprawdzeniu nad położeniem. W przypadku serii podobnych elementów pomocne jest sprawdzanie wymiarów kolejnych sztuk, ponieważ wręcz niewielkie przesunięcie ustawienia może z nierzadko powodować zauważalne różnice.

Kiedy płaski szczegół jest już przygotowany, rozpoczyna się odcinek jego kształtowania. Giętarki pozwalają wykonywać zagięcia według ustalonego kąta, ale uzyskany rezultat zależy od właściwości obrabianej blachy. Ten sam sposób ustawienia nie musi dawać identycznego efektu dla różnych gatunków materiału. Wpływ ma także grubość arkusza, szerokość zagięcia i jego położenie względem pozostałej części szczegółu. Przy długich detalach dochodzi kwestia równomiernego prowadzenia materiału. O ile jedna część arkusza zostanie ustawiona całkiem inaczej niż druga, po zrealizowaniu operacji może pojawić się skręcenie lub różnica kąta. Z tego powodu przed rozpoczęciem większej serii na prawdę często tworzy się próbny detal. Pozwala on sprawdzić, czy przyjęte ustawienia odpowiadają rzeczywistemu zachowaniu materiału. Trzeba także uwzględnić sprężynowanie, czyli przekształcenie kąta po zwolnieniu nacisku. Jest to w szczególności widoczne przy materiałach o określonych właściwościach mechanicznych i przy bardziej wymagających kształtach.

Przy wykonywaniu kilku kolejnych zagięć znacząca staje się kolejność operacji. Zaginarki mogą służyć do formowania krawędzi, profili oraz elementów złożonych z wielu płaszczyzn, niemniej jednak każda kolejna operacja zmienia sposób, w jaki można chwycić i ustawić element. Właśnie dlatego nie za każdym razem opłaca się wykonywać zagięcia w kolejności wynikającej z ich położenia na rysunku. W pewnych przypadkach najpierw należy uformować fragment, który w przyszłości będzie trudniej osiągalny. Należy także pozostawić odpowiednią przestrzeń na narzędzie i uwzględnić możliwość wystąpienia kolizji z przedtem wykonanymi częściami. Przy produkcji pojedynczych elementów korekty ustawień są częścią codziennego procesu, jednak w sytuacji większych serii każda zmiana może mieć wpływ na sporo kolejnych sztuk. Dlatego kontrola pierwszego detalu, sprawdzanie wymiarów po istotnych operacjach oraz obserwowanie zachowania materiału pozwalają uprzednio wychwycić różnice, które w późniejszym czasie mogłyby utrudnić montaż gotowych części.

Warto sprawdzić: zaginarki do blachy.