Codzienne czynności wymagają od dziecka jednoczesnego odbierania wielu informacji. W trakcie ubierania pojawia się dotyk materiału, przy chodzeniu i bieganiu pracuje zmysł równowagi, a wykonywanie precyzyjnych ruchów wymaga dobrego użycia informacji wzrokowych i czuciowych. Organizm musi te sygnały uporządkować, a następnie dobrać do nich odpowiednią reakcję.

O ile pojawiają się trudności w tym zakresie, mogą być widoczne w z pozoru niezwiązanych ze sobą sytuacjach. Dziecko może mieć problem z zapinaniem guzików, na prawdę często modyfikować pozycję podczas siedzenia, niechętnie uczestniczyć w zabawach ruchowych lub reagować bardzo intensywnie na dźwięki i dotyk. Terapia integracji sensorycznej stosuje aktywności, w trakcie których obserwuje się sposób reagowania na różne bodźce a także wykonywania obowiązków angażujących kilka sekcji równocześnie. Nie chodzi a przy tym wyłącznie o samo wykonanie ćwiczenia, ale również o sposób, w jaki dziecko przeprowadza swoje działanie.

Ważne miejsce zajmują zadania związane z ruchem i orientacją własnego ciała. Dziecko może wykonywać czynności wymagające przechodzenia przez przeszkody, zmiany kierunku, utrzymywania określonej pozycji lub implementacji siły ruchu do konkretnego zadania. W takich sytuacjach można zauważyć, czy potrafi przewidzieć kolejny etap działania, jak reaguje na utratę równowagi i czy potrzebuje dodatkowych podpowiedzi. Z perspektywy praktycznej istotne jest stopniowanie trudności. To, że dziecko poradziło sobie z prostym celem, nie znaczy jeszcze, że tak samo zachowa się przy połączeniu kilku zaleceń. Nierzadko dopiero dodanie detalu wymagającego zapamiętania kolejności, jednoczesnego ruchu rąk i nóg albo reagowania na przemianę polecenia pokazuje, z czym de facto ma trudność. Z tego powodu przebieg zajęć może być modyfikowany zależnie od panującej reakcji dziecka, zamiast opierać się za każdym razem na ze starannością takim samym zestawie aktywności.

Odbieranie bodźców nie ogranicza się do ruchu. Znaczenie mogą mieć także informacje płynące ze skóry, mięśni i stawów, a także wzrok i słuch. Niektóre dzieci wyraźnie poszukują określonych doznań, np na prawdę bardzo często skaczą, kręcą się lub dotykają różnych przedmiotów. Inne mogą unikać ruchu, określonych materiałów albo głośnego otoczenia. Sama obecność takiego zachowania nie pozwala jednak określić jego przyczyny. W codziennym życiu analogiczna reakcja może wynikać ze zmęczenia, stresu, nieznanej sytuacji lub zwykłej preferencji dziecka. Dlatego przy ocenie sposobu przetwarzania bodźców znaczenie ma wielokrotność zachowania oraz jego występowanie w różnorakich miejscach. Informacje przekazywane przez rodziców i nauczycieli mogą uzupełniać obserwacje prowadzone podczas zajęć, ponieważ dziecko może reagować przeciwnie w znanym domu, całkiem inaczej w kategorii rówieśniczej, a jeszcze inaczej w nowym sąsiedztwie.

Przyglądanie się zmianom w czasie wymaga też zwrócenia uwagi na czynności, które dziecko tworzy poza zajęciami. Sam fakt, że dokładnie sprecyzowane ćwiczenie stało się łatwiejsze, nie musi oznaczać zmiany w codziennym funkcjonowaniu. Istotne mogą być takie sytuacje jak samodzielne przygotowanie się do wyjścia, używanie z przyborów podczas nauki, zabawa wymagająca współpracy obu rąk czy utrzymanie stosownej pozycji przy stoliku. Warto także uwzględnić tempo rozwoju, aktualne sposobów ruchowe a także sytuacje, w których trudności pojawiają się najczęściej. Terapia integracji sensorycznej może obejmować różnorodne formy aktywności, ale wyselekcjonowanie ćwiczeń powinien wynikać z obserwacji konkretnego dziecka, a nie z samego występowania pojedynczego zachowania. Reakcje na bodźce mogą się podmieniać wraz z wiekiem i doświadczeniem, dlatego ich interpretowanie wymaga uwzględnienia szerszego obrazu funkcjonowania.

Po więcej informacji zajrzyj tutaj: neurologopeda łódź.

Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.

[Publikacja sponsorowana]